Το μήνυμα του Λιονέλ Μέσι για τη ζωή

«Ο κριτικός λογοτεχνίας Έντουαρντ Σαΐντ επινόησε τη φράση ύστερο στυλ (late style) για να περιγράψει τα τελευταία έργα ενός συνθέτη ή συγγραφέα – όταν η φθορά του σώματος δεν μπορεί παρά να επηρεάσει την καλλιτεχνία του, όταν η δημιουργικότητα διαπνέεται από τα χτυπήματα, τους μώλωπες και τη σοφία μιας ζωής που έχει σχεδόν ολοκληρωθεί» γράφει ο Franklin Foer στο The Atlantic.

Στα ποδοσφαιρικά χρόνια, τα 35 κάνουν τον Αργεντινό επιθετικό Λιονέλ Μέσι έναν πραγματικό γηραιό. Στα κανονικά χρόνια είναι στα καλύτερά του. Και αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν το τελευταίο του έργο, η δική του εκδοχή των τελευταίων εγχόρδων κουαρτέτων του Μπετόβεν ή των λιμνών με κρίνα του Μονέ. Και αυτό που κάνει τον συγκλονιστικό θρίαμβο της Αργεντινής κάτι εξαιρετικά απολαυστικό είναι το γεγονός ότι αυτή η νίκη ήταν ταυτόχρονα το αποκορύφωμα της καριέρας του και η ενσάρκωση ενός ύστερου στυλ, μια παράσταση που έφερε τη μελαγχολική αίσθηση ενός τέλους.

Στην αρχή του τουρνουά, οι ειδήμονες συμφώνησαν σε μια ιστορία. Οι δύο καθοριστικές φιγούρες της εποχής –ο Μέσι και ο Πορτογάλος Κριστιάνο Ρονάλντο– είχαν κερδίσει κάθε βραβείο του παιχνιδιού εκτός από το απόλυτο. Το Κατάρ αντιπροσώπευε την τελευταία τους ευκαιρία να καλύψουν το κενό, να κατακτήσουν ένα τρόπαιο που θεωρούνταν απαραίτητο για να διεκδικήσουν τη θέση των καλύτερων που έπαιξαν ποτέ.

Photo: Wikimedia Commons

Το αντίθετο του Ρονάλντο

Ο Ρονάλντο, 37 ετών, παραπαίει επειδή δεν μπορεί να προσαρμοστεί στη σωματική του παρακμή. Επέμενε να παίζει σαν να ήταν 10 χρόνια νεότερος. Συμπεριφερόμενος σαν να ήταν απαραίτητος, έγινε περιττός. Και στο τελευταίο του παιχνίδι, μια χαλαρή ήττα από το Μαρόκο, ήρθε από τον πάγκο, συνεισέφερε ελάχιστα και στη συνέχεια εγκατέλειψε το γήπεδο κλαίγοντας – χωρίς να δώσει το χέρι στους αντιπάλους του ή να παρηγορήσει τους στεναχωρημένους συμπαίκτες του. Ήταν ένας αξιολύπητος τρόπος αποχώρησης, που ταιριάζει σε μια μάταιη καριέρα.

Αυτός είναι ο αντίλογος στη νίκη του Μέσι. Ο Μέσι έκανε οικονομία στις κινήσεις του. Αντί να προσποιείται ότι ήταν νέος, έπαιξε σαν μεγαλύτερος. Περπατούσε στα παιχνίδια, κρατώντας τις δυνάμεις του για τις στιγμές που θα μπορούσε να επιβληθεί. Έδειξε αξιοσημείωτη επίγνωση για το πώς θα μπορούσε να μοιράσει την μειωμένη σωματική ορμή του, πώς έπρεπε να κάνει επιλογές για το πότε να κάνει πίσω και πότε να δώσει εξολοκλήρου τον εαυτό του.

Στο μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, ο Μέσι επωφελήθηκε από το να πέφτει πίσω στη μεσαία γραμμή, να τραβάει τους αμυντικούς από τη θέση τους, να δημιουργεί χώρο για να τον εκμεταλλευτούν οι συμπαίκτες του. Όταν άγγιζε την μπάλα, πανικοβαλλόταν οι αμυντικοί που δεν μπορούσαν να είναι σίγουροι αν θα έτρεχε δίπλα τους ή αν θα εκμεταλλευόταν την ικανότητα του να πασάρει για να αλλάξει την επίθεση ή να επιλέξει έναν στόχο που θα έτρεχε προς το τέρμα.

Το συγκεκριμένο στοιχείο του αιφνιδιασμού δεν υφίσταται πλέον, επειδή δεν υπάρχει η ταχύτητά του. Η συνεισφορά του στο τουρνουά στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην πονηριά του – τα φαλτσαρίσματα, την παραπλάνηση, την πτώση του ώμου του και την περιστροφή των γοφών του. Ήταν η στιγμή που ταπείνωσε τον 20χρονο Κροάτη αμυντικό, Γιόσκο Γκβάρντιολ, γυρνώντας γύρω του και σερβίροντας στη συνέχεια την μπάλα στον ορμητικό Τζούλιαν Αλβάρεζ. Ή η πάσα χωρίς να κοιτάξει που διέσχισε την ολλανδική άμυνα. Αυτά τα τεχνάσματα δεν ήταν μόνο προϊόν φυσικών χαρισμάτων, αλλά και συσσωρευμένης σοφίας μιας καριέρας.

Σε αντίθεση με τον Ρονάλντο, ο Μέσι έχει ωριμάσει σε ένα διαφορετικό είδος ηγέτη. Ως έφηβος στην Μπαρτσελόνα που έπαιρνε αυξητικές ορμόνες για να γίνει «σωματικά αληθοφανής» για το παιχνίδι της ελίτ, ήταν γνωστός ως el mudo, ο βουβός. Η εσωστρέφειά του έφερνε μια παράξενη αντίθεση με τις στιγμές της επιβλητικότητας του στα παιχνίδια.

Το ύστερο στυλ είναι αρκετά συχνά το σπουδαιότερο

Στο Κατάρ, ήταν οδυνηρό να δει κανείς πόσο μακριά είχε ταξιδέψει ως άνθρωπος. Υπήρχαν στιγμές στον αγωνιστικό χώρο όπου το έπαιζε μπάσταρδος, εκτελώντας βάναυσα φάουλ και διαμαρτυρόμενος αντιαισθητικά. Αλλά ανέλαβε επίσης ένα στυλ ηγεσίας που του ταίριαζε. Αναλάμβανε την ευθύνη για την ομάδα του, ενώ ποτέ δεν συμπεριφερόταν σαν να υπερέβαινε την ομάδα του. Και η ηγεσία του ήταν, κατά μία έννοια, μια μορφή θεραπείας.

«Για να δανειστώ ένα άλλο θέμα από τον Έντουαρντ Σαΐντ, ο Μέσι έζησε μια ζωή εξορίας – αυτοεπιβαλλόμενη και επικερδή, φυσικά» γράφει ο Franklin Foer στο The Atlantic. Αλλά παίζοντας στο εξωτερικό, φαινόταν πάντα λίγο εγκλωβισμένος στο ken;o: ανασφαλής για τη σύνδεσή του με την πατρίδα του, αποξενωμένος από την υιοθετημένη του πατρίδα. Ήταν ταυτόχρονα ένα είδωλο για τους συμπατριώτες του και ένας ξένος, μια κατάσταση που επιδεινωνόταν από το γεγονός ότι δεν είχε κερδίσει το μεγαλύτερο τρόπαιο από όλα για τη χώρα του. Η προσπάθειά του για ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ήταν ενδεχομένως μια προσπάθεια να αποκαταστήσει τη σχέση του με την Αργεντινή.

«Καθώς παρακολουθούσα το τελευταίο παιχνίδι του Μέσι στο Παγκόσμιο Κύπελλο, παρασύρθηκα, φυσικά, σε έναν από τους σπουδαιότερους αγώνες που έγιναν ποτέ. Αλλά βρήκα επίσης τον εαυτό μου να αισθάνεται ευγνωμοσύνη για κάποιον που είχε διδάξει με το παράδειγμά του – ο οποίος έδειξε, σε έναν κόσμο που φετιχοποιεί τη νεότητα, γιατί το ύστερο στυλ είναι αρκετά συχνά το σπουδαιότερο» καταλήγει ο Franklin Foer .

Δείτε το βίντεο

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο theatlantic.com

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από

Πηγή: tovima.gr

Τελευταία νέα

Τουρκία: Αναφορά για ακύρωση της επίσκεψης Ερντογάν στις ΗΠΑ

Τουρκικό κανάλι μετέδωσε ότι ματαιώθηκε η επίσκεψη του Ρετζέπ...

Δημογραφικό πρόβλημα: Φέρνει νέα μέτρα στο ασφαλιστικό έως το 2070

Μέτρα σοκ για το ασφαλιστικό σύστημα ή χρηματοδότησή του...

ΗΠΑ – Ουκρανία: Ετοιμάζουν διμερή «συμφωνία ασφαλείας»

Ο ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε χθες Δευτέρα, έπειτα...